هواي پاييز
غربیه های دیروزی ، دوستت دارم های فردایند... کاش همیشه دیروز بود...
صدای محرم می اید . صدای کارناوالهای عزاداری. صدای مداحی های همراه با گیتار برقی. صدای گریه می اید صدای خنده می اید. دوباره محرم امد ، ماه پیروزی خون بر شمشیر. ماه ازادی جماعت نسوان از بند خانه.دیگر دختری از بیرون ماندن در خیابان تا نیمه های شب خجالت زده نیست. محرم امد و پرچم های سیاه و ماتیکهای سیاه دوباره صدای گوشخراش مداحی ها در جنوب شهر و صدای مطرب انگیز مداحان شمال شهر می اید. اینجا واقعه عاشورا را با لیزر می خوانند. اینجا شمایل امام حسین و ابالفضل را در جای جای خیابان خواهید دید. چهره هایی چون هنرپیشه های سینمای هند با بازوانی پیچیده به سبک ارنولد. اینجا دیگر کسی به یاد عاشورا و شهادت نمی افتد. دیگر کسی به فکر لب تشنه و ایثار و حماسه نیست. در ذهن این جماعت فقط سراغ شربت و غذای نذری بگیرید. اینجا غوغایی نه بر سر امام حسین بلکه بر سر قابلمه غذا بر پاست. شهر من هزاران تکیه دارد و هزاران ادم بی تکیه گاه. شهر من گرسنگان زیادی دارد گرسنگانی که در این ده روز همه به برکت حاتم بخشی های حاجی بازاری ها غذایی می خورند. غذایی که شاید جوابگوی نیاز یکسال تمام گرسنگان باشد. شهر من به برکت شهرداری هزاران تکیه دارد اما شهر من خیلی چیز ها ندارد. شهر من بیمارستان ندارد. شهر من به تعداد کافی اتوبوس ندارد و از همه مهم تر گشت ارشاد دارد. اما مهم نیست شهر من تکیه دارد برای عزاداری و این می ارزد به تمام بدبختی های یک شهر. کارناوال عزاداری می اید با علم های رنگارنگ. در رنگ پرها غرق می شوی و میخکوب شاخه شانه کشیدن جوانان در نشان دادن زور و بازوی خود. دسته زنجیر زنی را میبینی. چشمکها و خنده ها را می بینی. جنگ بر سر طبل و سنج را می بینی. چقدر این مداحی اشناست به گوش! روضه خوان روضه می خواند . تو متحیر از این روضه طلب هوای تازه می کنی. اری هزار چهار صد سال گذشته. اگر هر ده سال یک دروغ خوانده شود باید واقعه عاشورا را در جای دیگر جست. صدای محرم می اید : اهای خوشگل عاشق .. اهای عمر دقایق.....
حسین بیشتر از آب / تشنه لبیک بود اما افسوس که به جای افکارش زخمهای تنش را نشانمان دادند و بزرگترین درد او را بی آبی معرفی کردند .... حسین را آنگونه که هست بشناسید برای حسین آنگونه که لایق است عزاداری کنید با دلی پاک و واقعی بخواهید تا دستهایتان خالی بر نگردد این رسم عزاداری نیست اما اگر هر کدام با دلی پاک و واقعی عزاداری کردید برایش بنده حقیر را از دعای خیر بی نصیب نگذارید به خود آیید بندگان خدا کیستی که من
این گونه
به اعتماد
نامِ خود را
با تو می گویم
کلیدِ خانه ام را
در دستت می گذارم
نانِ شادی های ام را
با تو قسمت می کنم
به کنارت می نشینم و
برزانوی تو
این چنین آرام
به خواب می روم ؟
کیستی که من
این گونه به جد
در دیار رویاهای خویش
با تو درنگ می کنم ؟ (احمد شاملو) من از كجا سر راه تو آمدم ناگاه!......... ای شب از رویای تو رنگین شده سینه از عطر توام سنگین شده ای بروی چشم من گسترده خویش شادیم بخشیده از اندوه بیش همچو بارانی که شوید جسم خاک هستیم ز الودگی ها کرده پاک ای تپش های تن سوزان من اتشی در سایه مژگان من ای زگندمزارها سر شارتر ای ز زرین شاخه ها پر بارتر ای در بگشوده بر خورشیدها در هجوم ظلمت تردیدها با توام دیگر ز دردی بیم نیست هست اگر جز درد خوشبختیم نیست ای دل تنگ من و این بار نو؟ هایهوی زندگی در قعر گور؟ ای دو چشمانت چمنزاران من داغ چشمت خورده بر چشمان من پیش از اینت گر که در خود داشتم هر کسی را تو نمی انگاشتم درد تاریکیست درد خواستن رفتن و بیهوده خود را کاستن سر نهادن بر سینه دل سینه ها سینه الودن به چرک کینه ها در نوازش نیش ماران یافتن زهر در لبخند یاران یافتن زر نهادن در کف طرارها گمشدن در پهنه یازارها اه ای با جان من اویخته ای مرا از گور من انگیخته چون ستاره با دو بال زرنشان امده از دور دست اسمان از تو تنهائیم خاموشی گرفت پیکرم بوی هم اغوشی گرفت جوی خشک سینه ام را اب تو بستر رگهام راسیلاب تو درجهانی اینچنین سرد و سیاه با قدمهایت قدمهایم براه ای به زیر پوستم پنهان شده همچو خون در پوستم جوشان شده گیسویم را از نوازش سوخته گونه هایم از هرم خواهش سوخته اه ای بیگانه با پیراهنم اشنای سبزه زاران تنم اه ای روشنان طلوع بی غروب افتاب سرزمین های جنوب اه اه ای سحر شاداب تر از بهاران تازه تر سیراب تر عشق دیگر نیست این این خبر گیست چلچراغی در سکوت و تیر گیست غشق چون در سینه ام بیدار شد از طلب پا تا سرم ایثار شد اه میخواهم که بر خیزم ز جای همچو ابری اشک ریزم هایهای ای دل تنگ من و این دود عود؟ در شبستان زخمه های چنگ و رود؟ این فضای خالی و پروازها؟ این شب خاموش و این ارزوها؟ ای نگاهت لای لائی سحر بار گاهوار کودکان بیقرار ای نفسهایت نسیم نمیخواب شسته از من لرزه های اظطراب خفته در لبخند فرداهای من رفته تا اعماق دنیای من ای مرا با شور شعر امیخته اینهمه اتش به شعرم ریخته چون تب عشقم چنین افروختی لاجرم شعرم به اتش سوختی شعر زیبای فروغ فرخزاد می روم دفتر تازه ای بخرم ...... زندگی را باید از سر سطر نوشت ....
| Design By : Night Skin |
